تهران شهرسبز

دراین وبلاگ تنها بانگاهی نو بر عملکرد زیست محیطی مدیران شهر ی نظرات مرتبط با موضوعات طرح شده به نمایش در خواهند آمد.

مصرف آب یا غارت آب
نویسنده : نارنجی - ساعت ۱٠:۳٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۳/٢۳
 

درشهرتهران و7 کلان شهر کشورروزانه چند لیتر آب غارت می شود؟
چه مقدار از این آب بصورت اصولی وچه میزان غیراصولی غارت می شود؟
ما چه سهمی درکاهش یا افزایش این غارت داریم ؟
غارت چونکه ، چرخه آب را دچار بحران نمودیم ومصرفی در کار نیست وتنها به نفع خود هرچه خواستیم آب را به هدر دادیم،به هر بهانه وبه هرشکل..........


اما در پس تمامی این سئوالات وبه جای نشانه گرفتن انگشت اتهام فقط به سوی مردم ..باید دید سهم مراکز دولتی وعمومی در مصرف آب چگونه است وچرا آمارهای واقعی وجود ندارد؟
بیشتر پادگانها ومراکز نظامی داخل محدوده شهرها وبسیاری ازمراکز دولتی بدور از ضوابط از چاه های سطحی وعمیق برای آبیاری ومصرف آب استخر و.... خود استفاده می نمایند که معمولا" آمار دقیقی از این مصرف کنندگان در دسترس نیست.
از سوی دیگربا کاهش سطح باغات در سطح شهرهای بزرگ وکوچک وافزایش تقاضای چمن کاری ودرختان نو پا که در تهران به گزارش شکوفایی اقدامات سازمان پارکها وفضای سبز مبدل شده ،واین سازمان خود را از این بابت ناجی شهرتهران با صرف بودجه های چند میلیاردی می داند.حجم قابل توجهی از آب های سطحی وزیر سطحی همه روزه صرف آبیاری چمن ها میگردد.
چمن هایی که تنها قابلیت چشم انداز سازی داشته وهیچ نقش درخور توجهی در تلطیف هوا وتامین اکسیژن وکاهش تولید گاز کربنیک ندارد،اما چرا باید چمن کاری با صرف آب فراوان وهزینه بسیار جای خود را به درختکاری بدهد(که می توان باهزینه نگهداری هر متر مربع چمن در تهران حداقل یک درخت را سرپا نگهداشت)وچرا باغات حفظ نشدوچرا هنوز باغات حفظ نمی شود؟تااز مواهب بسیاری سود برد جای سئوال دارد ؟؟که تاکنون سازمان مذکور پاسحگو نبوده است...
از دیگر سو پرکردن گزارش عملکرد سازمان پارکهاوفضای سبزشهر تهران درتوسعه فضای سبز  به قیمت از دست دادن باغات وپوشش گیاهان بومی با صرف آب وهزینه بسیارهنوز مورد کنکاش کارشناسی قرار نگرفته تا پیآمدهای زیان بار آن روشن ومورد پیگیری وپیگرد لازم قرار گیرد.
این روند در مورد شهرهایی چون کرج – اهواز-مشهد-تبریز-شیراز-اصفهان و... هم با اثرگذاری کمترصادق است وباید مورد بررسی کارشناسی قرار گیرد.
به هرحال با روند مصرف فعلی به بهانه های مختلف،باید پذیرفت ما دست به غارت منابع آبی زده ایم وبه عبارت ساده تر وبه قول استاد کردوانی تنها به حقوق جاری خود بعنوان آبهای سطحی اکتفا ننموده واز پس انداز منابع آبی که همان آبهای زیر زمینی است ،بیش از حد ظرفیت برداشت نموده واین برداشتها را به بهانه های مختلف افزایش داده ومی دهیم.
جای تاسف دارد برداشت منابع آب در شهرها جهت آبیاری چمن ودرختان دست کاشت توسط سازمان پارکهای شهرهای مختلف به تقلید از شهرداری تهران به یک رویه مبدل شده تا رضایت عمومی با از بین بردن ذخائر آب منطقه دنبال شود!تا کی و با چه تاوانی ؟؟؟
باید پذیرفت با توسعه بی رویه شهرهاوروستاها وبویژه شهری چون تهران تنها فاضلاب بیشتری تولید نموده وبا گسترش صنایع پس آب های آلوده کننده خطر ناکی وبا توسعه کشاورزی به سطح آب شورتنها افزوده واز طرفی با وارد ساختن املاح ومواد حاصل از توسعه کشاورزی وسموم مختلف آبهای زیادی را به حدر داده وخواهیم داد!!!
چاره چیست؟وچراکارشناسان تنها دچار روزمرگی وبیان علت شده اند!!درمان چیست؟چگونه این همه آسیب ونقص را جبران نموده وشرایط را بهبودبخشیم؟؟؟