تهران شهرسبز

دراین وبلاگ تنها بانگاهی نو بر عملکرد زیست محیطی مدیران شهر ی نظرات مرتبط با موضوعات طرح شده به نمایش در خواهند آمد.

حفظ محیط زیست شهری لازم است، ما در کجائیم؟
نویسنده : نارنجی - ساعت ٥:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۳/۱۳
 


همه مادرزیریک سرپناه ولو سرپناهی بصورت یک آلونک  قرارگرفته ایم.
آلونکی که در یک کوچه یا خیابان یا گذر- دریک محله- در یک ناحیه یا یک منطقه از شهری است که آن را تهران نامیده ایم.



تهران ما درشهرستان واستانی با همین نام قرار داردواین استان درسرزمین پهناور ایران است وایران در آسیاوآسیا یکی از پنج قاره مسکون این کره خاکی است ،درکهکشانی که با بی نهایت کهکشان هنوز در جستجوی اسرارآن بشریت سردرگم وحیران است.
برروی این کره خاکی ،هیچ موجود زنده ای نیست!
مگرآنکه به نوعی بر محیط پیرامون خود بعنوان موجودی زنده بعنوان زیستگاه خویش به نوعی اثرگذارباشد.
ازبین تمامی موجودات زنده کره خاکی ما انسانها بیش از همه ودرمقام مقایسه شایدحتی بیشتر از سهم خوداثرات منفی را باقی گذارده اند-انسانهایی که در عین حال می توانند مثبت نیزاثرگذار باشند.
ما انسانها در مجموع مردم شهرها-شهرکها-حاشیه نشینان وهمچنین مردمان روستایی وعشایر کوچنده وکوچ نشین را شامل شده ومی شویم.
براستی رفتار ما با محیط زیست شهری ،روستایی وعشایری چگونه بوده وچرا با گذشت سالهای سال هنوز رفتارهای حافظ محیط زیست جای خود را به رفتارهای مخرب وآلوده کننده محیط زیست نداده اند؟
اینجانب بعنوان دبیری با19 سال سابقه کارکه اکنون مدت 3 سال است کار دبیری را کنار گذاشته ودر حوالی کرج به کارتولید ملزومات کمک آموزشی مشغول ومدت زیادی را در راه آمد ورفت به تهران می گذرانم،همیشه فرصت دارم تا به مشکلات توجه ودرمورد چنین موضوعاتی مطالعه نمایم،ودر طول این آمد و شدها که گاه به روزی پنج ساعت می رسد،با همه نوع قشری مصاحبه داشته واز هرفرصتی برای کامل نمودن علت وعلل مسئله وحل مسائل مربوط سود برم، ودر نهایت مشکل را درنوع وکیفیت آموزش عمومی انجام شده وفقدان یک روش جاری و وحدت رویه فنی در تمام دستگاه ها ونیزعدم اجراء قوانین می دانم.
آموزشی که با در نظر گرفتن تعدادفراگیران در مقایسه با جمعیت ساکن ورشد چند برابر ظرفیت صورت گرفته کارساز نبوده وهرباربا رشد فزاینده جمعیت ،تنها تعدادقلیلی تحت تعلیم قرار میگیرند.
براساس مطالعاتی که داشتم : ما به نظامی نیاز داریم که از سال 1873 در دانشگاه کمبریج بعنوان نظام آموزش وپرورش ترویجی  نام گرفت ویابه برقراری آموزشهای دانشگاهی در بین عموم مردم وبه عبارت روشن تر(Extension Education System) بدور از تشریفات معمول ومتکی بر اطلاع رسانی تفریحی ویادگیری همکاری استوار است.
آموزشی که به واسطه آن بتوانیم از سد نابرابری فراگیران گذشته ومشکلی با ناهمکلاسی هابا سطوح دانش ومهارت مختلف نداشته باشیم واز طرفی بتوانیم،براحتی فراگیران را به تداوم فراگیری وپایداری درحضور و خودیاریشان درحفظ محیط زیست تشویق نموده واخلاق همیاری وروح مشارکت را دربین آنها بیدار نمائیم.
درحال حاضرچنین رویکردی در آموزشهای صورت گرفته ودر حال انجام سطح تهران مشاهده نمی شود،ومنابع آموزش همگانی در حوزه حفظ  محیط زیست بیشتر صرف فعالیتهای نمادین ونشست های فرساینده شده ودربلند مدت اثرات مقطعی خود را هم از دست خواهد داد.
درجهت بهبود شرایط موجودسه قدم اساسی الزامی است :
1-    بودجه وکار آموزش همگانی در حوزه محیط زیست می بایست از سوی رده های شهرداری دراختیارآموزش وپرورش-مراکز آموزش مهارتی وزارت کار-سازمان بهزیستی - مراکز بهداشت منطقه ای وسازمانهای مردمی زیست محیطی تخصصی درموضوعات زیست شهری نه عمومی به تناسب گستره اقدامات  قرارگیرد.
2-    جهت افزایش تدریجی ومستمرتعداد فراگیران وارتقاء سطح آموخته ها، بمنظورنفوذآثاروترویج الگوهای پنداری ورفتاری نیاز است،رفته رفته پیوندهای لازم اجتماعی وهسته های همکاری شکل یافته وسپس شاهد رشد سازماندهی شده شهروندان بصورت گروه های داوطلب درحوزه محیط زیست شهری باشیم.
3-    ساختار لازم می بایست در معاونت محیط زیست انسانی ،سازمان حفاظت محیط زیست برمبناء محیط زیست شهری،روستایی وعشایری شکل یافته وشبکه های همکاری زیست محیطی تنها در پرتورشدمناسب الگوهای پنداری ورفتاری تخصصی این حوزه شکل گیرند، تاساماندهی سطوح همکاری دست خوش تغییرات اجتماعی واقتصادی معمول نگردد.
چرا که به هر حال ما انسانها نیزجزئی از این اکوسیستم بوده وسکونت گاه های انسانی نیز می بایست چون جنگلها-مراتع-سواحل-دریاها-کوهستان و... بسیار سنجیده مورد نقد ومطالعه قرار گیرد.